Blog Mariolki

Ciepłe wody mórz tropikalnych, zwłaszcza płytkie okolice raf koralowych, obfitują w ryby. Piękne, bogato ubarwione ryby (np. ryba-motyl i anioł morski) żyją na rafach koralowych Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku oraz wokół Karaibów. W wodach tych czają się również groźni myśliwi (barakudy, mureny, rekiny) oraz jadowite płaszczki, skrzydlice i szkaradnice. Na grzbiecie skrzydlic znajdują się liczne kolce jadowe, zawierające bardzo niebezpieczne trucizny. Jady niektórych ryb tropikalnych mogą być bardzo niebezpieczne dla człowieka.

To, o czym mówię w największym skrócie, korespon­duje z postulatami  Kongresu Nauki Polskiej doty­czącymi badań nad wpływem czynników środowisko­wych na rozwój człowieka i jego zdrowie od momentu urodzenia aż do śmierci. Badania w dziedzinie ekologii człowieka muszą mieć, jak widać, charakter komplek­sowy i wymagają współpracy zarówno w kraju, jak i za granicą. Należy wykorzystać udział Polski w pracach Światowej Organizacji Zdrowia i w Programie Roz­woju ONZ.

Kiedy mężczyzna po wspólnie spędzonej nocy oświadcza swojej aktualnej oblubienicy: „Dziś dopiero poznałem prawdziwy smak miłości" — kobieta nie pierwszy raz kochająca ma możność odpowiedzieć filu­ternie: „Zawsze miałam kłopoty z tym swoim tempe­ramentem."

Kto to był sekretarzem Jana Pawła II? Dzisiaj nawet małe dzieci odpowiadają bez zająknięcia, że Stanisław Dziwisz. Znacznie mniej osób wie, że nasz papież miał również drugiego sekretarza. Ks. prałat Mieczysław Mokrzycki został nim w 1996 roku, zastę­pując na tym stanowisku odchodzącego na emeryturę 79-letniego księdza wietnam­skiego Vincenta Tran Ngoc Thu.

Jak sam kiedyś wspominał: „Pewnego dnia wezwał mnie sekretarz Ojca Świętego, ks. prał. Stanisław Dziwisz i oznajmił mi, że papież życzy sobie, bym został jego drugim sekretarzem. Była to dla mnie nieoczeki­wana propozycja. Za kilka dni miałem dać odpowiedź. Po skontaktowaniu się z moim arcybiskupem Marianem Jaworskim przy­jąłem tę propozycję z radością, ale równo­cześnie z obawą, czy będę mógł ją dobrze wypełniać zgodnie z oczekiwaniami i wy­maganiami Ojca Świętego".

Ks. Mokrzycki przygotowywał papie­żowi do wglądu i podpisu dokumenty, akty i listy. Pomagał również w pisaniu na kom­puterze, a także czytał gazety. Towarzy­szył Ojcu Świętemu podczas publicznych wystąpień - audiencji i oficjalnych spotkań z głowami państw oraz w pielgrzymkach. „Skromny, małomówny, życzliwy i dyskret­ny" - mówią o nim ci, którzy go znają. Zaraz jednak dodają: to właśnie cechy idealnego osobistego sekretarza papieża. Czterdziestopięcioletni ks. Mokrzycki urodził się w Majdanie Łukawieckim. Stu­diował w Przemyślu i Lublinie, a potem - jak kiedyś Wojtyła - w Rzymie, na Papieskim Uniwersytecie Św. Tomasza Angelicum, gdzie w 1996 r. obronił doktorat z teologii. Uchodzi za wielkiego miłośnika muzyki klasycznej i człowieka z dużym poczuciem humoru.

Judit Polgar może kiedyś sięgnąć po tytuł i zostać pierwszą kobietą mistrzem świata, ale już teraz pojawiają się konkurenci, którzy mogą zagrozić Kasparowowi w ciągu najbliższych lat - oprócz Karpowa trzeba wspomnieć o Viswanathanie Anandzie (urodzony w 1969 roku) z Indii i Władymirze Kramniku (urodzony w 1976 roku) z Rosji.
Anand, z którym intensywnie pracowałem w latach 1992-95, jest naturalnym talentem na poziomie Capablanki lub Fischera czy Kasparowa. Już od początku kariery słynął z fenomenalnej
szybkości - gdy jego przeciwnik potrzebował około dwóch, trzech godzin, on grał od 20 do 30 minut. W styczniu 1997 roku był na drugim miejscu na światowej liście rankingowej, zaraz za Kasparowem, a przed Karpowem (nr 3). Kramnik na krótko zajął w rankingu pierwsze miejsce,
przed Kasparowem, ale potem spadł na czwartą lokatę. Jest groźnym rywalem Kasparowa, ponieważ kilkakrotnie pokonał mistrza w ich indywidualnych partiach!
Największą nadzieją Amerykanów jest Gata Kamski (ur. w 1974 roku zawodnik pochodzenia tatarskiego), zajmujący miejsce siódme. Kamski nie jest takim naturalnym talentem jak Anand, czy Kramnik, ale ma przemożną wolę walki i jest graczem o stylu zbliżonym do Laskera. Czas
pokaże, który z nich pierwszy osiągnie taki poziom, by pokonać Kasparowa.

Można to krótko wyjaśnić tak: zabawa jest dla siebie - jej cel ekspiruje wraz z zabawą, uczenie się jest dla uczącego się, praca jest dla innych, choć jej wyniki w różny sposób służą i pracowni­kowi.

Wewnątrz tak wyodrębnionych podstawowych rodzajów działal­ności możemy prowadzić dalsze klasyfikacje, różnicujące poszcze­gólne rodzaje zabaw, poszczególne rodzaje uczenia się i szczegól­ne rodzaje pracy. Tak np. w zakresie zabawy spotykamy dość szcze­gółowe klasyfikacje zabaw dzieci i młodzieży, gdyż sq one ściśle związane z procesem ich rozwoju. Od gaworzenia i nieskoordyno­wanych ruchów, poznawania własnego ciała, poprzez zabawki do­starczane przez dorosłych i przedmioty przemieniane na zabawki przez dziecko, do gier fizycznych i umysłowych, zbiorowych tańców, śpiewów, gier sportowych, życia towarzyskiego u ludzi dorosłych.

Czy w obecnej sytuacji ekonomicznej naszego kra­ju należy liczyć się ze wzrostem ilości stanów depre­syjnych? Sądzę, że tak. Dotyczy to zwłaszcza osób w wieki podeszłym. Bez pomocy społeczeństwa nie będzie moż­na im skutecznie pomóc. Medycyna udziela jedynie pomocy doraźnej. Naprawdę skuteczna pomoc zależy w dużej mierze od aktywnej postawy środowiska. Do­tyczy to również profilaktyki.

Stany depresyjne nie są jednak „zarezerwowane" dla ludzi starych... Jak wygląda to zagadnienie u osób młodych?

Stany depresyjne występują również u młodych, jednak wyraźne nasilenie częstości zachorowań zaczy­na się po czterdziestym roku życia i osiąga swój szczyt około sześćdziesiątego roku. Przyczyny depresji u ludzi młodych są nieco inne. Najczęściej są to depresje en­dogenne oraz depresje reaktywne, to znaczy wywo­łane przez dużej rangi urazy psychiczne, najczęściej różnego rodzaju straty. Część depresji można wiązać ze szkodliwym oddziaływaniem czynników chemicz­nych pochodzenia zewnętrznego, np. leków.

Dopóki nie nastąpi równouprawnienie w rodzinach czyli nie zafunkcjonuje podział obowiązków przy wychowywaniu dzie­ci, tak aby bycie ojcem również pociągało za sobą pewne konsekwencje, dopóty „mamy" generalnie nie będą odgry­wały tej roli w społeczeństwie, jaką odgrywali i nadal odgrywają mężczyźni. Czują się oni uprzywilejowani i „waż­niejsi". Dominację zapewniają im dotychczasowe wzorce kulturowe, które ciągle funkcjonują, również we współ­czesnych społeczeństwach. To, zresztą obecnie już iluzorycz­ne uprzywilejowanie, jest często wymuszane na partnerkach, przez niepodejmowanie z nimi trudu prowadzenia domu i wychowywania dzieci. U kobiet w realiach tak zdecydowa­nie różnych od tych sprzed stu czy więcej lat, wywołuje to frustracje, uczucie bezwolności, czy nawet destrukcję osobowości. O ile jeszcze nie tak dawno nie domagały się one swoich praw, ponieważ nie miały wzorców karier zawo­dowych kobiet, które realizują się w pracy, czy robią karierę gwiazdy kina czy estrady, nie uświadamiały sobie własnych możliwości, żyły zdominowane przez mężczyzn, to obecnie mają inne cele i aspiracje. Kobiety współczesne, o innej świadomości niż ich babki, często potrzebują również reali­zowania się w życiu zawodowym. Nauka potwierdziła, że nie są ani mniej zdolne ani mniej inteligentne niż mężczyźni. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że najwyższy iloraz inteli­gencji wśród ludzi na świecie posiada kobieta (oczywiście wśród osób poddanych badaniu), która jest filozofem, miesz­ka i pracuje w Wiedniu. Są zatem słabsze fizycznie, lecz nie intelektualnie ..

Człowiek jest zwierzęciem stadnym. A w każdym stadzie musi być przywódca. Kto rządzi w twoim domu? Zabaw się w naukowca i przyjrzyj się waszemu życiu rodzinnemu. Z pewnością wiele razy oglądałaś filmy przyrodnicze. Grupa badaczy wyprawia się do dzikiej puszczy albo na sawannę i tam obserwuje stado wilków, lwów, słoni... Po zachowaniach zwierząt, ich wzajemnych relacjach, bardzo prosto odgadnąć, kto przewodzi całej futrzastej drużynie.Wódz nie ma korony. Jego insygniami władzy jest stosunek poddanych i zajmowana w grupie pozycja. W waszym rodzinnym stadzie także można łatwo wytypować szefa. Chcesz dowiedzieć się, czy ty nim jesteś? Przygotowaliśmy dla ciebie opisy czterech typowych domowych sytuacji. Zachowanie waszej „hordy" będzie dla ciebie wyznacznikiem twojej pozycji. Jeśli to ty przewodzisz - gratulacje. Jeśli nie - wykorzystaj swoją wiedzę do przeprowadzenia małej, aksamitnej rewolucji i przejęcia (lub podzielenia) władzy w waszym domu! Bo nie zawsze ten, kto ją teraz ma, ma jednocześnie rację.